همه از مرگ ميترسند..من از اين زندگي سمج..(زنده ياد صادق هدايت)

    

ما کسایی که به فکرمون هستن رو به گریه می اندازیم. ما گریه می کنیم برای کسایی که به فکرمون نیستن. و ما به فکر کسایی هستیم که هیچوقت برامون گریه نمی کنن.     

..................................................

 

                           

اگر نمي تواني بلوطي برفراز تپه اي باشي

بوته اي دردامنه كوهي باش

ولي بهترين بوته اي باش كه كنا راه ميرويد

 

اگرنميتواني درخت باشي بوته باش

اگر نمي تواني بوته اي باشي علف كوچكي باش

وچشم اندازكنار شاهراهي را شادمانه تركن

 

اگر نمي تواني نهنگ باشي فقط يك ماهي كوچك باش

ولي بازيگوش ترين ماهي درياچه !

همه مارا كه ناخدا نمي كنند

اما ملوان مي توان بود

 

دراين دنيا براي ما كاري هست

كارهاي بزرگ وكارهاي كوچكتر

وآنچه وظيفه ماست چندان دورازدسترس نيست

 

اگر نميتواني بزرگراه باشي كوچه راه باش

اگر نمي تواني خورشيد باشي ستاره باش

با بردن وباختن اندازه ات نمي گيرند

هرآنچه هستي بهترينش باش

خداوند همين نزديكي هاست....

كافي است سرت را بلند كني و دستش را بگيري.....

مهربانتر از او ديگر پيدا نمي كني بنده خدا.

......................................................................................................................

معرفت درّ گرانيست به هر كس ندهند...  

پر  طاووس قشنگ است به كركس ندهند...

دختر خانوم ها رو جملم فكر كنيد

دو دوست با پاي پياده از جادّه اي در بيابان عبور مي كردند. .بين راه سر موضوعي اختلاف پيدا كردند و به مشاجره پرداختند. يكي از آنان از سر خشم به ديگري سيلي زد. دوستي كه سيلي خورده بود سخت آزرده شد ولي بدون آن كه چيزي بگويد روي شن هاي بيابان نوشت:امروز بهترين دوستم به چهره ام سيلي زد. آن دو كنار يكديگر به راه خود ادامه دادند و به آبادي رسيدند. تصميم گرفتند كه قدري آن جا بمانند و كنار بركهء آب استراحت كنند. ناگهان شخصي كه سيلي خورده بود لغزيد و در بركه افتاد. نزديك بود غرق شود كه دوستش به كمكش شتافت و او را نجات داد. بعد از اين كه از غرق شدن نجات پيدا كرد روي صخره اي سنگي اين جمله را حك كرد:امروز بهترين دوستم جان مرا نجات داد. دوستش با تعجّب از او پرسيد:بعد از آن كه من با سيلي تو را آزردم تو آن جمله را روي شن هاي بيابان نوشتي ولي حالا اين جمله را روي صخره حك مي كني؟. ديگري لبخند زد و گفت:وقتي كسي ما را آزار مي دهد بايد روي شن هاي بيابان بنويسيم تا بادهاي بخشش آن را پاك كنند. ولي وقتي كسي محبّتي در حقّ ما مي كند بايد آن را روي سنگ حك كنيم تا هيچ بادي نتواند آن را از يادها ببرد...