ديشب تو فكرت بودم كه يه قطره اشك از چشمام جاري شد........ از اشك پرسيدم چرا اومدي؟؟ گفت آخه تو چشمات كسي هست كه ديگه اونجا جاي من نيست

 ميدوني وقتي خدا داشت بدرقه ات مي کرد بهت چي گفت ؟جايي که ميري مردمي داره که مي شکننت نکنه غصه بخوري من همه جا باهاتم . تو تنها نيستي . توکوله بارت عشق ميزارم که بگذري، قلب ميزارم که جا بدي، اشک ميدم که همراهيت کنه، ومرگ که بدوني برميگردي پيشم

برگ در انتهاي زوال مي افتد و ميوه در انتهاي كمال ! بنگر كه چگونه مي افتي .. چون برگي زرد يا سيبي سرخ ..؟

شب سردي است، و من افسرده.
راه دوري است، و پايي خسته.
تيرگي هست و چراغي مرده.
مي كنم، تنها، از جاده عبور:
دور ماندند زمن آدم ها.
سايه اي از سر ديوار گذشت،
غمي افزود مرا بر غم ها.

ای که چشمانت سرشار عاطفه است و دستانت شاخه های ترد محبت
مدتی هست ترا می بینم
که لبت غنچه پژمرده یک لبخند است
تو که خود روشنی سبز بهاران بودی
ز چه رو زرد شدی و چرا غنچه لبخند به لبهای تو پژمرده کنون
چه غمی زرد نمود است ترا ای سرسبز؟
تو که خود قلقلک جامعه ما بودی
ز چه رو می گریی
هان!نمی گویی هیچ؟
نکند می ترسی
آه شاید که کنار من و تو
گوش نامحرم هست
مصلحت نیست کسی حرف ترا گوش کند
می روم وقت دگر می آیم.

دست تو مقدسه مثل نماز عاشقاست
اسم تو نوازش لبهاي سرد و بي صداست
چي مي شد عشقا همه مثل تو آسموني بود
چشم تو دنيايي ازجنس محبت و وفاست
دست مهربون تو هديه اي از لطف خداست
همه نوازشات آرامش و صلح و صفاست
نفسا تازه ميشن وقتي که بوي تو مي ياد
هميشه نفس بکش عطر نفسهات کيمياست
تپشاي قلب تو قصه اي از راز و نياز عاشقاست!!!!
مثل دريا اگه پاكي اينم از معجزه هاست!!!
دل من جوون مي شه وقتي صدات مي شنوم
هميشه واسم بخون ترانه هات اوج صداست

چگونه فراموشت کنم تو را که از خرابه های بی کسی به قصر سپید عشق هدایتم کردی           

عاشقی بی قرار و یاری بی وفا برای خویش ساختی آهو بره ای شدی که دوستی گرگ را پذیرفتی و برای اشک های او شانه هایت را ارزانی داشتی  و با صداقت عاشقانه ات دلش را به دست آوردی

چگونه فراموشت کنم تو را که سال ها در خیالم سایه ات را می دیدم و طپش قلبت را  حس کردم و به جستجوی یافتنت به درگاه پروردگارم دعا می کردم که خدایا پس کی او را  خواهم یافت؟

چگونه فراموشت کنم تو را که هم زمان با تولدت در قلبم ؛ همه را فراموش کردم برایم تمامی  اسم ها بیگانه شدند و همه ی خاطرات مردند

دستم را به تو می دهم قلبم را به تو می دهم فکرم را نیز به تو می دهم بازوانم را به تو می بخشم و نگاهم از آن توست و شانه هایم را که نپرس دیگر با من غریبه اند و تمامی لحظات تو را می خواهند و برای عطر نفس هایت دلتنگی می کنند

چگونه فراموشت کنم تو را که قلم سبزم را به تو هدیه کردم که حتی نوشته هایت هم رنگ نوشته هام باشد. پیش تر ها سبز را نمی شناختم بهتر بگویم با سبز رفاقتی نداشتم سبز را با تو شناختم و دلم می خواهد که با یاد تو همیشه سبز بنویسم

دلت را به من بده فکرت را به من بده سرت را روی شانه هایم بگذار و بگذار عطر کلماتت را میان  هم تقسیم کنیم

  سکوت  اشک، تنهایی، غربت وتیرگی   

                          همه وهمه حنجره ام را خصمانه می فشارند

                        آه تلخی دربغضم ودرد عجیبی دراعماق وجودم

                           وجود سراسراحساس غیراین درد سنگین

                   وجود گرم وروشنی را دراعماق قلبم احساس می کنم

                             وجودی که نوراست وروشنایی دل ما

         آه تنها اوست گرمی وجودم وبه واسطه ی اوست که به زندگی امیدوارم 

                        واوست که همه دردهایم را التیام می بخشد

 

گله های هميشگی ات پرده ای تاريک است بر روی صبوری ام

نگاه های گاه سردت....

می خشکاند التهاب فروخورده ام

می رنجانيم...نمی رنجم

می رانيم....نمی رمم

هنوز از هرم نگاهت نفس می گيرم

و هنوز صبر را نثار نا صبوری ات می کنم

...