نفرین ها و آفرین ها بی ثمر است.

اگر تمای خلق گرگ های هار شوند و از آسمان هول و کینه بر سر مردم ببارد تو مهربان جاودان را آسیب ناپذیر من هستی.

ای پناهگاه ابدی! تو می توانی جانشین همه ی نداشتن ها شوی.

... و نترسیم از مرگ

مرگ پایان کبوتر نیست.

مرگ در ذهن اقاقی جاری است

مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد.

مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید.

مرگ با خوشه ی انگور می آید به دهان.

مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است.

مرگ گاهی ریحان می چیند.

مرگ گاهی ودکا می نوشد.

و همه می دانیم

ریه های لذت , پُر اکسیژن مرگ است...

در انتهاي حيات ما به اين سنجيده نخواهيم شد که:
چند مدرک دانشگاهي گرفته ايم
چه مقدار از ماديات دنيا براي خود اندوخته ايم
چه کارهاي بزرگي انجام داده ايم
سنجش ما بر اين اساس خواهد بود که:
من تشنه بودم و تو مرا سيراب کردي
من عريان بودم و تو مرا پوشاندي
من بي خانمان بودم و تو مرا اسکان دادي
تشنه ولي نه فقط تشنه آب بلکه تشنه محبت
عريان نه فقط از براي لباس بلکه عريان از عزت و احترام
بي خانمان ولي نه در طلب خانه اي از خشت
بلکه به سبب خروج از عوالم انساني
بنابراين جسورانه عشق بورز احترام کن وبپذير

               بلکه طنز خا موشی است که بعضی وقتها با کج سلیقگی در می امیزد...

           زندگی مثل یک بازی گنگ و نا مفهوم میمونه که دران دست هرکس پذیرای دیگریست

           و پیروزی هرکس زمانی رخ می دهدکه بادست خودبهترین بازی راانجام دهدوشکست

           اغلب زمانی رخ می دهد که شخص ازحقیقت زندگی سر باز زندو بر بازی با دستی که

           می پندارد سزاوار او بوده اصرار می ورزد...که نتیجه اش مرگ است

     خودم,خودم را باخته ام...هیچ چیز برایم مهم نیست...حتی هیچ کس...

     و من دلتنگ کسی در درون خودمم...

     چیزها انچه پیشتر برایم بودند دیگر نیستند...و حالا تنهایم...

     تو زندگی هیچ چیزی برای از دست دادن ندارم...

     و تو دنیا جز تنهایی چیز بیشتری برایم نیست...

     و من حس می کنم تو این جهنم نمی تونم دوام بیارم...

     دیگر میلی به زندگی ندارم...محتاجم...محتاج هوایی دیگر...

                                              پس محتاج پایانم که ازدم کند...

درد

را از هر طرف بخواني

درد

 است

هرگاه دفتر محبت را ورق زدي و هرگاه زير پايت خش خش برگها را احساس كردي

 هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي

براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو:

 يادت بخير

بـه خشکسالی فـصل ِ بـهـار گریه کنـم

به کام ِ سوخته ی چشمه سار گریـه کنم

نه طالعی که بـه روی جوانـه خـنـده زنم

نه قسـمـتی که بـه پای چـنـار گریه کـنم

تو چـشـم دوخـته ای صـوت نارسای مرا

و مـن بـه پـاکی ایـن انـتـظـار گریـه کـنـم

سـپاهِ بغـض گـره بـسـته گـریه های مرا

تـو جلوه کن که کـنم انفـجار، گریه کـنـم

که سیل سیل ِغم است وگلوی کوچک ِمـن

زمـین بـه لرزه دهـم از مـدار گریـه کـنـم

به بی نـوایی مرغان ِ پرشکسـتـۀ بـاغ

به مرگ ِهـموطن بی مـزار گریه کنم

یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیچکس نبود. خارکن پیری بود که دو دختر داشت یکی خوشگل و مهربان و دیگری بد گل و بدجنس.

روزی خارکن پیر برای کندن خار به صحرا رفت و دختر کوچکش را که همان دختر خوب و مهربان بود باخودش برد. خارکن خار میزد و دخترش خارها را جمع میکرد و رویهم میگذاشت و می بست. اتفاقاً روزی همانطور که این پدر و دختر مشغول خارکنی بودند پسر پادشاه به شکار میرفت و از پهلوی آنها گذشت، چشمش که به دختر افتاد از زیبائی و رعنائی او از تعجب، انگشت به دهان گرفت و پیش خارکن رفت و گفت:
ای پرمرد این دختر کیه؟ پیرمرد خارکن گفت: دخترمه. پسر پادشاه گفت: دختر قشنگی داری ولی حیف است خارکنی کند.پیرمرد که پسر پادشاه را بجا نیاورد گفت: ای آقا ما مردم فقیری هستیم و باید همه ما کار کنیم. پسر پادشاه چیزی نگفت و رفت.

فردا باز هم پسر پادشاه آمد و با پیرمرد شروع به حرف زدن کرد، پیرمرد هم تمامی زندگیش را برای او تعریف کرد و گفت: که فقط دو دختر دارد و تنها آرزویش خوشبختی آنهاست. چند روزی گذشت و هر روز پسر پادشاه پیش خارکن میآمد و با او حرف میزد.
پیرمرد خارکن که میترسید این مرد غریبه نسبت به دخترش نظری داشته باشد که هر روز به صحرا میآید، دیگر دخترش را به صحرا نمیآورد ولی پسر پادشاه هر روز میآمد. یک روز پسر پادشاه گفت: پیرمرد وقتی تو دخترت را به صحرا میآوردی کارت زودتر تمام می شد چرا او را نمیآوردی؟ پیرمرد گفت: مریض است.
پسر گفت: به من دروغ نگو، من از دخترت خوشم آمده و میخواهم او را برای خودم ببرم. مرد خارکن که هنوز هم پسر پادشاه را نشناخته بود گفت: ولی من دخترم را به تو نمیدهم.
پسر گفت: من به تو یک معما میگویم اگر توانستی حلش کنی که هیچ والا من دخترت را میبرم. پیرمرد خارکن به التماس افتاد ولی فایده ای نداشت. پسر پادشاه گفت:«کاسه چینی آبش دورنگه» و تا فردا هم به تو مهلت میدهم.

پیرمرد به خانه رفت خیلی خسته و ناراحت بود. دختر بزرگتر پرسید پدر جان چی شده؟ گفت: هیچی. دختر کوچک آمد و پرسید پدر جان چی شده؟ گفت: هیچی. ولی دخترها آنقدر اصرار کردند تا پدرشان همه ماجرا را برای آنها تعریف کرد. دختر بزرگ گفت: به من چه مربوط است اگر جوابش را دادی که هیچ و اگر ندادی خواهرم را میبرد به من کاری ندارد و به دنبال کارش رفت. دختر کوچکترش گفت: پدر جان ناراحت نباش من جواب این معما را میدانم تخم مرغ است.

پیرمرد خوشحال شد و فردا به پسر پادشاه همین جواب را داد. پسر گفت: از امروز به تو چهل روز مهلت می دهم تا برایم قبائی از برگ گل بدوزی این حرف را گفت و رفت مرد خارکن ناراحت تر و غمگین تر به خانه برگشت، دخترش پرسید مگر جواب معما غلط بود؟ پیرمرد گفت: نه ولی حرف بزرگتری به من گفته، دخترش پرسید چی؟ پیرمرد گفت: آن مرد از من قبائی از برگ گل خواسته.

دختر گفت: باز هم ناراحت نباش، خدا بزرگ است، جواب این معما را هم پیدا میکنیم. سی و نه روز گذشت فقط یکروز دیگر باقی مانده بود پیرمرد خیلی ناراحت بود و هنوز قبائی ندوخته بود. دخترش گفتک فردا که رفتی اگر آن مرد آمد به او بگو تو برایم از تخم گل نخ بیاور تا من برایت قبائی از برگ گل بدوزم. فردا که پیرمرد خارکن به صحرا رفت پسر پادشاه هم آمد و گفتک قبای مرا دوختی؟ پیرمرد گفت: تو از تخم گل برایم نخ بیاور تا از برگ گل برایت قبا بدوزم. پسر پادشاه گفت: آفرین بر استادت، رحمت بر استادت خوب بگو این جواب را چه کسی به تو یاد داده؟ پیرمرد حاضر نمیشد بگوید ولی پسر پادشاه خودش را معرفی کرد و گفت: حالا بگو چه کسی به تو یاد داده و گرنه آفتاب فردا را نخواهی دید.

پیرمرد گفت: دخترم. پیرمرد سوار بر اسب پسر پادشاه شد و با او به شهر پسر پادشاه رفتند. پسر پیش پدرش رفت و همه چیز را گفت. پادشاه از هوش آن دختر متعجب شد. پسر گفت: اگر اجازه بدهید من این دختر را به زنی میگیرم. پادشاه راضی شد ولی زن پادشاه گفت عروس من باید علاوه بر هوش، خوشگل هم باشد.
پسر گفت: خوشگل هم هست ولی زن پادشاه گفت: من باید مطمئن شوم بعد سیبی به پیرمرد داد و گفتک این را به دختر بده و بگو یک گاز بزند و یک جفت کفش هم داد و گفت این را هم به پای دخترت کن و کنیزی به همراه پیرمرد خارکن فرستاد.

پیرمرد به خانه رفت، دختر کوچکش به حاما رفته بود. دختر بزرگ از پدرش پرسید کجا بودی؟ پیرمرد همه چیز را گفت. دختر با خودش فکر کرد که چرا من زن پسر پادشاه نشوم و سیب را از دست پدرش گرفت و یک گاز که چرا من زن پسر پادشاه نشوم و سیب را از دست پدرش گرفت و یک گاز زد ولی چه گازی! پناه بر خدا با همان یک گاز نصف سیب را خورد، کفش را گرفت که پایش کند ولی از بس پایش بزرگ بود کفش پاره شد.
کنیزک کفش و سیب را برداشت به قصر پادشاه رفت و همه چیز را تعریف کرد. زن پادشاه گفت: من سیب فرستادم که او یک گاز بزند تا ببینم دهانش چقدر است و دهان این دختر کاروانسراست کفش ظریف و خوبی دادم که ببینم پایش چقدر است ولی پاهای او از پای شتر هم بزرگتر است. پسر پادشاه گفت: ولی من خودم او را دیده ام، دختر خوشگل و ظریفی است و خیلی اصرار کرد که اجازه بدهند با این دختر عروسی کند. پادشاه که همین یک پسر را داشت راضی شد وزن پادشاه هم اگر چه راضی نبود ولی رضایت داد.

پسر پادشاه رفت و پیرمرد خارکن و دخترهایش را به قصر آورد. دختر بزرگ که میدانست چه کرده، خودش را زیر نقاب قایم کرد و به صورت خواهر کوچکش هم نقاب زد. جشن مفصلی برپا کردند. دختر بزرگ به پدرش گفت که نباید به پسر پادشاه بگوید که این دختر بزرگش است. عروس و داماد را به حجله بردند.
پسر همینکه تور را از روی صورت عروس برداشت، چشمش به دختری افتاد که او را تا به حال ندیده بود. پرسید تو کی هستی اینجا چکار میکنی؟ دختر که فکر نمیکرد پسر، خواهرش را دیده باشد گفت: من دختر خارکن هستم. پسر پادشاه گفت: ولی تو آن دختری که من دیدم نیستی. دختر خارکن که دید چاره ای ندارد مجبور شد راستش را بگوید، گفت: من خواهر بزرگتر او هستم و او الان تو قصر شماست.

پسر پادشاه پیش خارکن رفت و گفت: ترا به سزای عمل زشتت میرسانم. پیرمرد خارکن دختر کوچکش را به دست پسر پادشاه سپرد و از او طلب عفو کرد. دختر خارکن هم از شوهرش خواست که پدرش را ببخشد. پسر پادشاه خارکن را بخشید و به او مال و دارائی فراوان داد و همگی خوش و شاد زندگی کردند.
 

پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نيستم . تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي.

پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم . اما گاهي پرنده ها و انسان ها را اشتباه مي گيرم .

انسان خنديد و به نظرش اين بزرگ ترين اشتباه ممكن بود .

پرنده گفت : راستي ، چرا پر زدن را كنار گذاشتي ؟

انسان منظور پرنده را نفهميد ، اما باز هم خنديد .

پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر نخنديد . انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست چيست . شايد يك آبي دور ، يك اوج دوست داشتني .

پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود .

پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد .

آن وقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي .

راستي عزيزم ، بال هايت را كجا گذاشتي ؟

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد . آن گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست !!!!!

فحشا به حد نهایت رسیده. قبول. اما هنوزم هستن دختربچه هایی که شب حجله ی عروسیشون رو خونه ی وحشت می دونن. هست زنهایی که یاد آوری شب زفافشون براشون از هر مجازاتی دردناکتره. و اینها آمارهای ثبت شدس.......

بابام عصبانیه. مامنمو کشونده توی اتاق و خودش هم نمی دونه دقیقا چی می خواد.

مامانم با صدای آرومی که کاملا عصبیه می گه : می گی چیکارشون کنم؟ بندازمش بیرون؟ بابا من دعوتش نکردم که. خودشم مهمونی نیومده.

از تهران میومده ماشینشون خراب شده. بگم نیا اینجا؟!
بابام می گه: من کارمند دولتم. بفهمن اینا که تو خونمن مجاهدن ......... 

 بابا آخه چرا فکر منو نمی کنی؟

چیزی رو که مامانم نمیخواست من بفهمم شنیده بودم.

واسه ی همین اونم دیگه آروم حرف نمی زنه.

می گه: اصلا به من چه؟ تلفن رو برمیداری می گی نیایین.

زنگ زدن. می پرم در و باز می کنم. مامانم به بابام اشاره می کنه.

 یعنی ببینه که با حرفش منو کنجکاو کرده......

داخل که میان فقط 2 تا خانومن با یه آقای تقریبا 33-34 ساله.

می دونم اسم دختر یکیشون تارا بوده. می دونم تنها دخترشون بوده. یه خواهر داشته که موقع انقلاب توی جوونی شهید شده. جالبه نه؟ از یه خونواده و اینقدر متفاوت!!! تازه فهمیده بودم تارای تازه 33  ساله ی مجاهد  تمام عشق پدر و مادرش بوده.

اما نیومده بود. داشتم فکر می کردم نکنه خودش میترسه با رفتن به خونه ی اینو اون براشون مشکل ایجاد کنه. هیچکس نمی پرسید چرا نیستش. شاید مامانو بابام فکر می کردن ممکنه پشت در باشه و اگه اونا سوالی بپرسن بیاد تو! مامانم انگار عزادار بود. میومد و میرفت اما ساکت ساکت. بابام هم هر چند ساعت یه بار از حال شوهرهاشون می پرسید و علت خرابی ماشین.

مامانم گفت خانوم ...... اگه خسته این می خواین رخت خوابتون رو بندازم که استراحت کنین.

خیلی آروم گفت : نه خسته نیستم.

خواهرش شونه هاشو گرفت که بلندش کنه: پاشو بریم یه کم بخواب. با این کارا دیگه چیزی درست نمی شه.

این حرف منو کنجکاو کرد . مامانمو وحشتزده و بابامو عصبانی. انگاه همه فهمیده بودیم یه اتفاقی افتاده.نتونستم ساکت بمونم. گفتم: تارا خانوم با آقای ...... هستن؟

بابام یه دفعه گفت اگه تعمیرگاهن میخوایین من برم سراغش؟

مامانش یه دفعه گفت نه تارا رفته ماه عسل.

مامانم با خوشحالی گفت چه عجب. به سلامتی. چه بی سرو صدا. خوشبخت بشه ایشالا.....

یه دفعه مامانش زد زیر گریه. گفت: خوشبخت شد. دیگه خوشبخت شد. بچه ام سروسامون گرفت بالاخره. دیگه آروم شد.

بازم همون سکوت. همون وحشت. همون هوای خفه.

مامانم گفت چیزی شده؟

خاله ی تارا گفت: چیزی که دور از انتظار باشه نه. بعد با خواهرش جرف زد: تو نمی دونستی؟ تو آمادگیشو نداشتی؟ تارا بد کرد. به خودش بد کرد. تارا به همه بد کرد.

تو گیجی و سر درگمی ما مادر تارا با صدایی که بالا نمیودم حرف زد: به خدا اگه درد من این باشه. من هر بار تارا اومد ایران گفتم اینبار دیگه بر نمی گرده. می دونستم. مگه دیبا رو خودم نشستم؟ وقتی می رفت تظاهرات می دونستم یه روزی میان و میگن دیگه خونه نمیاد. ولی دیبام اونجور که می خواست مرد. تارا این سفر که اومد قرار بود با فرشاد ازدواج کنه.(فرشاد پیر خاله ی تارا و همون آقایی بود که همراهشون بود) من همه ی دردم درد دخترمه توی شب زفافشه. درد دخترمه تو حجله ی وحشتش. خدا قربون انصافت برم. کجای دینت عدالته؟

و دیگه نتونست ادامه بده. وقتی دوباره آروم شد گفت: تارامو گرفتن. حکمش اعدام بود.......

بهش گفت تارا راحت شدم. دیگه راحت شدم. دیگه دلواپست نیستم. دیگه می دونم کجایی......

می گفت و گریه می کرد. منم گریه می کردم. به حال مادری که از خدا مرگ بچه اش رو می خواسته چون فکر می کرده اونجوری امنیت بچه اش بیشتره .......

صداشو می شنیم که می گفت : یه دفعه فهمیدن تارا ازدواج نکرده. گفتن دختر باکره نباید اعدام بشه. بهشون گفتم من مادر و خواهر شهیدم. این بچه ام وقتی خواهرش شهید شده و ماها حواسمون نبوده افتاده تو این خطها خواسته بکشه کنار اما دیگه نه راه پس داشته نه راه پیش. رحم کنین . به خون خواهرش ببخشینش.......

فکر کردم وقتی می گن نمی شه اعدامش کرد شاید التماسهای من کاری کنه.

اما بعدش فهمیدم منظورشون چیه؟

پسر خاله ی تارا بلند شد بره بیرون. بابام که تازه حرفهای قبلش پشیمون شده بود رفت کنارش : می خوای با هم بریم این پایین یه قدمی بزنیم؟

توی دنیای خودش بود. آروم گفت : نه. همین پایینم. جای دوری نمی رم. شما بفرمایین.

 همه می دونستیم نیاز به تنهایی داره. به آرامش به سکوت و شاید به اشکهاش.......

داشتم به اون فکر می کردم که یه چیزی تو سرم منفجر شد.

- به ما گفتن شب قبل از اعدام برای یه مسلمون با خدای متعهد صیغه اش می کنن چون دختر باکره نباید بمیره......

یخ زده بودم. کدوم انسانی می تونی همچین جنایتی رو بکنه؟

اون دختری که زیر دست وپاش ضجه می زنه رو چی می بینه؟

چطوری می تونه اندامی رو لمس کنه که می دونه تا چند ساعت دیگه سرد و بی حرکت می شه؟

وقتی فکر می کنم چه احساسی داری وقتی حتی نمی تونی با آرامش بری سر چوبه ی دار از خودم و زن بودنم متنفر می شم.

کاش اون مرد رو می دیدم. کاش می دونستم غیر از غرایزش چیز دیگه ای هم براش مهم بوده؟

می تونسته بفهمه که وجود اون زن لبریز از وحشت مرگه و با اون حال باید عذاب تجاوز شرعی رو هم تحمل کنه....... اسم خودتونو چی میذارین؟

وقتی یاد اون شب و اون حرفها میوفتم فقط یه چیز می تونم بگم :

خدایا عدالتت رو شکر ......

دلم میخواد تو بلاگم داستان ها و  مطالبی رو بنویسم که هم براتون جالب باشه هم خوشتون بیاد

به امید خدا...............................